Therapie verlies- en rouwverwerking - Therapeut Amsterdam
203
page-template-default,page,page-id-203,page-child,parent-pageid-378,ajax_updown_fade,page_not_loaded,,vertical_menu_enabled,qode-title-hidden,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.3,vc_responsive
therapie-amsterdam-patrice-nieuwenhuijs

Therapie verlies- en rouwverwerking

Je kunt veel verliezen in het leven. Een geliefde, je ouders, een kind. Maar ook, je baan, je huwelijk, de hoop op een kind. In alle gevallen is het belangrijk om te leren omgaan met dat verlies.

therpaie-amsterdam-depressieOm een verlies goed te kunnen verwerken, doorloop je een aantal stappen:

  • Accepteren van verlies;
  • Accepteren van pijn en verdriet en andere emoties, bijv. boosheid of angst;
  • Een nieuwe invulling leren geven aan je leven;
  • Verlies en de daar bij behorende leegte dragen en zien wat er nog wel is waar je blij mee kunt (leren) zijn.

Veel mensen komen in dit proces vast te lopen omdat ze geleerd hebben hun emoties die nodig zijn om hun verlies te verwerken te onder drukken. Daarbij kan ik je helpen. Mijn ervaring is dat het je vrijer zal maken en dat de leegte naar een plek zakt waar je niet onder hoeft te lijden.

Ik zal het hele proces samen met jou doorlopen en je ondersteunen tijdens de emoties die erbij horen. Op het eind van dit proces zal de pijn en verlies nog steeds bij je horen, maar je zult in staat zijn om door te gaan met je leven. Wij kunnen er een betekenisvolle ervaring van maken.

Mijn eigen ervaringen met verlies

Ik verloor mijn zoon vlak na zijn geboorte en mijn prachtige dochter op 23-jarige leeftijd. Ik schreef er een boek over: Herinneringen uit het laatje van mijn hart.

“. In dit boek voert Patrice Nieuwenhuijs de lezer mee naar het leven van haar dochter Marije. Naar haar jeugdige wijsheid, naar de prachtige momenten – maar ook de meningsverschillen – van hun moeder-dochterintimiteit, en uiteindelijk naar het onvermijdelijke afscheid als Marije op 23-jarige leeftijd onverwacht aan een hartaandoening overlijdt. Het blijkt een erfelijke afwijking te zijn, die enkele jaren later ook Patrice zelf zal treffen.
In haar zoektocht naar zingeving en verwerking van Marijes dood tekent Patrice herinneringen op uit het laatje van haar eigen gewonde hart. Daar, in haar hart, vindt ze de kracht om door te gaan en de plek waar ze contact kan maken met haar eigen Zelf. …”